|
گرجي بحري يوسف*,كيادليري شهرام,فرجي روشن علي,مهدوي رضا,موسوي ميركلايي سيدمحمدرضا,پورمرادي صادق
* مرکز تحقيقات کشاورزي و منابع طبيعي مازندران، ايستگاه تحقيقات جنگل و مرتع نوشهر
احياي جنگل هاي مخروبه، ازمهم ترين اولويت هاي مديريت جنگل در شمال كشور به شمار مي رود. بازسازي اين جنگل ها، به ويژه در نقاطي كه در گذشته به روش دانگ بندي و با شيوه پناهي مديريت مي شد و امروزه به شكــل پهنه هاي بدون درخت يا كم درخت و با پوشش انبوهي از تمشك و سرخس ديده مي شود، اهميت زيادي دارد. تحقيق پيش رو، با هدف يافتن روش هاي مناسب استقرار نهال در چنين نقاطي، به مدت پنج سال (1382 تا 1386) در جنگلي مخروبه و محصور با سيم توري به مساحت تقريبي 5000 متر مربع در محدوده طرح جنگلداري شوراب (گلبند) - قديمي ترين طرح جنگلداري در مازندران - در چهار تكرار و هفت تيمار بذركاري و نهالكاري توسكا (2)، بذركاري و نهالكاري پلت (2)، بذركاري و بذرپاشي راش (2) و كنترل (1) به اجرا درآمد. پيش از كاشت بذر و نهال همه بوته هاي تمشك و سرخس ريشه كن شدند و ضمن مراقبت، به مدت سه سال و هر سال يك بار در اواخر شهريور، پيرامون نهال ها وجين شد. پس از گذشت چهار سال، همه نهال هاي درختي مستقر در 25 متر مربع مركز هر پلات (كرت) و در كل 28 پلات از نظر نوع گونه، تعداد و بلندي، اندازه گيري شدند. يافته ها نشان داد كه ده گونه چوبي مختلف به ارتفاع 10 تا470 سانتي متر در عرصه وجود دارند، به طوري كه بيش از 98 درصد آنها را چهار گونه پلت (75.5 درصد)، ممرز (13.9 درصد)، توسكا (6.1 درصد) و راش (3.1 درصد) شامل مي شود. ميانگين تعداد نهال در سطح شمارش از 19 تا 132 نوسان دارد و تفاوت ها معني دار است. در تيمارهاي بذرکاري بيش از تيمارهاي نهالکاري پيشاهنگ، نهال مشاهده شد و از ميان آنها، تيمار بذرکاري پلت با 132 اصله نهال در 25 متر مربع به عنوان بهترين تيمار معرفي شد که تفاوت آن با تيمارهاي نهالکاري پيشاهنگ در سطـح 5 درصد معني دار است.
كليد واژه: جنگل مخروبه، دانگ تجديد نسل، احياي زادآوري، بذركاري، نهالكاري
|
