|
خوش بخت داوود,رامين علي اكبر*,باني نسب بهرام,آقاجان زاده سيروس
* دانشكده كشاورزي، دانشگاه صنعتي اصفهان
شوري يكي از بزرگترين عوامل محدودكننده رشد گياهان و توليد محصول در بسياري از نقاط جهان مي باشد كه از دير باز مورد توجه بوده است. مركبات جزء گياهان حساس به شوري مي باشند. از آنجا كه گونه هاي تجاري مركبات به صورت پيوندي تكثير مي شوند؛ ميزان تحمل پيوندك به شوري، بستگي زيادي به نوع پايه مورد استفاده دارد. پژوهش گلخانه اي با هدف ارزيابي تحمل به شوري نه پايه مركبات شامل: پايه هاي نارنج، بكرائي، كلئوپاترا، رانگ پورلايم، رافلمون، ماكروفيلا و سيتروملو، سيترنج و پونسيروس بصورت فاكتوريل در قالب طرح پايه كاملا تصادفي با سه تكرار و چهار سطح شوري شامل: شاهد، 25، 50 و 75 ميلي مول در ليتر نمك NaCl، با هدايت الكتريكي به ترتيب 1.5، 4.5، 6.79 و 9.06 دسي زيمنس بر متر در دانشكده كشاورزي دانشگاه صنعتي اصفهان اجرا گرديد. نتايج نشان داد كه با افزايش سطح شوري، شاخص هاي تعداد برگ، ارتفاع گياه، سطح برگ، وزن تر و خشك برگ، ساقه و ريشه، تعداد و طول ريشه كاهش مي يابد. نتايج مقايسات ميانگين صفات مورد بررسي نشان داد كه اختلاف هاي معني داري بين پايه هاي مركبات وجود دارد. در بين پايه ها، نارنج، كلئوپاترا و رانگ پورلايم كمترين و پونسيروس، سيترنج و سيتروملو بيشترين كاهش در شاخص هاي رشدي اندام هوايي و ريشه را نشان دادند.
كليد واژه: مركبات، پايه ها، شوري، رشد رويشي اندام هوايي و ريشه
|
